15 jaar anciënniteit voor zij-instromers

Cursisten - dit zou een oplossing zijn voor heel wat problemen over bezoldiging op voorwaarde natuurlijk dat deze anciënniteit ook van toepassing zal zijn voor algemene vakken.
Wij juichen alvast dit voorstel toe.


In de nota staan nog meer ideeën, zo meldt Het Belang van Limburg.
De loopbaan zou er alsvolgt uitzioen: men begint als  juniorleraar (eerste 3 jaar met sterke begeleiding), wordt dan leraar (na 3 jaar ervaring, mogelijkheid om dan vastbenoemd te worden) en uiteindelijk expertleraar (evolutie naar expertise of andere invulling van de functie zoals de begeleiding van beginnende leerkrachten).
Voor elke stap in de loopbaan komt een andere verloning. Lesgeven in een school met veel anderstalige leerlingen kan bijvoorbeeld extra worden beloond.
Bijscholen wordt een recht, maar ook een plicht.
Daarnaast wordt het ook aantrekkelijker voor mensen met een andere loopbaan om voor het onderwijs te kiezen. Ze zouden tot 15 jaar anciënniteit kunnen meenemen.

Wij willen verandering in onderwijs - cursisten Het Perspectief

Zoals jullie weten is er in de loop van deze week een lek gebeurd: de voorlopige teksten onderwijsdebat zijn verspreid geworden.
Ik hoor heel wat kritische geluiden in de bestaande structuren (zie onderstaand artikel Standaard)  - maar als ik jullie blogposten lees,  dan stel ik vast dat nieuwe leerkrachten  verandering willen. En jullie hebben mijn steun alvast.

Smet: ‘Geen definitieve onderwijsnota'

• woensdag 05 december 2012, 19u27 - Standaard

Video Articles

• video Pascal Smet wil lerarenstatuut hervormen
  
• video Scholen niet opgezet met plan Pascal Smet
  

Vlaams minister voor Onderwijs Pascal Smet (SP.A) benadrukt dat de gelekte nota over de lerarenloopbaan niet definitief is. De ganse hervorming van de lerarenloopbaan zal overigens niet deze legislatuur afgerond worden, al zullen er ook deze regeerperiode nog maatregelen genomen worden. Dat zei hij woensdag in het Vlaams Parlement.

De nota van de meerderheidspartijen lekte woensdag uit in De Standaard en in Het Belang van Limburg . Smet is ook ‘niet blij' met het lek, ‘maar het toont aan dat we de jongste maanden hard hebben gewerkt'.
De nota is een ‘discussienota' die nog kan evolueren ‘en ook nog in mijn hoofd moet rijpen', zei Smet. ‘Ik heb altijd gezegd dat het loopbaandebat een werk voor twee legislaturen is'.
Smet hoopt wel in januari of februari met een regeringsnota te komen, die de basis moet vormen voor overleg met de vakbonden en inrichtende machten.
Smet erkent dat er opmerkelijke punten in de nota staan. ‘We zijn op een punt gekomen in het onderwijs dat cosmetische ingrepen alleen niet meer volstaan'.
Prioriteiten in het loopbaandebat zijn voor de minister de werkzekerheid voor jonge leerkrachten en de schaalvergroting. Eén onderwijsnet in Vlaanderen komt er volgens Smet niet. ‘Er zal altijd een vrij net zijn, naast een officieel net'. Een eenmaking van de officiële netten is ook maar een piste, al kan er ook nagedacht worden over een grotere samenwerking, iets waar bepaalde gemeenten volgens Smet zelf vragende partij voor zijn.

vrijheid van meningsuiting
De voorbije weken hebben jullie in alle vrijheid kritisch kunnen uitlaten over het statuut van leraar in Vlaanderen. Op geen enkel moment, hebben jullie moeten vrezen voor mogelijke gevolgen van jullie openheid.
Voor ons is de normaalste zaak, voor andere bloggers is vrijheid van mening geen normale zaak. Dit artikel post ik als ode voor alle bloggers in de wereld die hun leven riskeren omdat ze hun mening uiten.

Kritische blogger dood na martelingen

Iran

BRUSSEL - Een week nadat hij werd opgepakt, is de Iraanse blogger Sattari Beheshti dood. Medegevangenen zeggen dat zijn lichaam onder de martelingen is bezweken.

Ze hadden hem twee weken geleden nog gewaarschuwd: ‘Je moeder zal binnenkort in het zwart gekleed gaan omdat jij je mond niet houdt’. Enkele dagen later viel de Iraanse cyberpolitie de woning van Sattari Beheshti (35) binnen en nam de blogger mee. De politie vond dat hij de nationale veiligheid in het gedrang bracht. Op 6 november kreeg de familie een telefoontje van de gevangenis: zijn lichaam moest worden opgehaald. Hij was, volgens de gevangenisautoriteiten, overleden omdat hij gezondheidsproblemen had.
Dat zijn gestel niet opgewassen was tegen de brute behandeling die hij in de cel heeft gekregen, lijkt overduidelijk. Politieke gevangenen in sectie 350 van de Evin gevangenis hebben hem daar één nacht gezien. ‘Zijn lichaam is bezweken onder de martelingen, er was geen enkel gezond plekje meer op zijn lijf,’ schrijven ze in een brief die bij de oppositiewebsite Kaleme is terechtgekomen. Ook een andere oppositiewebsite, Sahamnews, vermeldt dat Beheshti gestorven is als gevolg van de martelingen tijdens de ondervragingen.
De officiële Iraanse media repten met geen woord over de zaak en ook de rechterlijke macht vond het niet nodig om de oorzaken van de dood van Beheshti te verduidelijken. Daarom eiste de invloedrijke parlementaire commissie ‘Nationale Veiligheid en Buitenlands Beleid’ zondag dat de dood van de blogger wordt onderzocht. Volgens Faraz Sanei, de onderzoeker die bij de internationale mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW) Iran op de voet volgt, vreesden de commissieleden dat het imago van hun land werd besmeurd door de speculaties die op Iraanse oppositiewebsites en in internationale media de ronde deden. Ondertussen is, volgens Sanei, ook een onderzoek door de rechterlijke macht bevolen.
HRW heeft sinds 2009 al minstens vijftien politieke gevangenen geteld die achter de tralies zijn gestorven door verwaarlozing of door de verwondingen die martelingen achterlaten. Maar geen enkele van die overlijdens is door de overheid onderzocht. ‘Het is goed dat een onderzoek wordt ingesteld , maar Iran heeft nog nooit hoge verantwoordelijken veroordeeld voor de brute ondervragingsmethoden in de gevangenissen’, zegt Sanei.
Een maand geleden veroordeelde Ahmed Shaheed, de speciale rapporteur voor de mensenrechten bij de Verenigde Naties, Iran voor het groot aantal mensenrechtenschendingen. Iran legt die beschuldigingen naast zich neer.

beste cursisten
Dit weekend verscheen een bericht in de Standaard over een smartelijk ongeval in een landbouwschool. We bieden de jongen en de ouders ons medeleven aan. we duimen dat alles in orde komt.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121116_00371724&word=Leraar

Laat ons eens nadenken over de aansprakelijkheid van de leraar. Vergeet niet wat we tijdens de les hebben gezien? Wie is hier het slachtoffer?

De minister heeft een voorstel klaar om de beroepsprocedure examenbetwistingen aan de passen. Hij spreekt over een vereenvoudiging van de interne procedure? Valt het niet te overwegen om de werken met een vereenvoudigde externe procedure ...

Pascal Smet past beroepsprocedure aan

1 dag geleden 3 reacties

Vlaams minister van onderwijs Pascal Smet wil de interne beroepsprocedure in het secundair onderwijs hervormen. Een nieuw decreet moet ervoor zorgen dat betwistingen zoveel mogelijk binnen de school opgelost worden en voorkomen dat leerlingen naar de Raad van State stappen.
“Het decreet moet de rechtspositie van de leerlingen verduidelijken en de communicatie rond het examenreglement transparanter maken”, licht de woordvoerder van Smet toe. Een efficiëntere interne beroepsprocedure bij de scholen moet  helpen om betwistingen bij de Raad van State te vermijden. “Al zullen leerlingen nog altijd naar de Raad van State kunnen gaan. Dat is wettelijk zo geregeld.”
Wanneer het decreet in voege zal gaan, is nog onduidelijk. “Het voorontwerp van decreet is klaar”, weet de woordvoerder van de minister. “De komende dagen bespreken we het met de verschillende onderwijsverstrekkers.

Ambtenaren minder ziek dan werknemers in private sector"

DC − 21/06/12, 08u07  − Bron: De Morgen

"Als je het ziekteverzuim vergelijkt met andere grote werkgevers scoort de Vlaamse overheid goed. Onze aanpak om afwezigheid wegens ziekte onder controle te houden werkt", triomfeert Vlaams minister van Bestuurszaken Geert Bourgeois (N-VA). Ambtenaren van de Vlaamse overheid zijn minder ziek dan werknemers van vergelijkbare privébedrijven, stelt de minister.

• 
  Score op de schaal van Pinocchio, van volledig juist (0) tot honderd procent gelogen (5)

De cijfers liegen er niet om: Vlaamse ambtenaren bleven slechts 6,39 procent van de werkdagen ziek thuis in 2011. Dat is inderdaad minder dan de 8,98 procent die geldt voor privébedrijven met minstens duizend werknemers. Daartegenover staat dat het gemiddelde ziekteverzuim in de private sector maar 5,83 procent is. Maar aangezien de Vlaamse overheid 40.829 mensen tewerkstelt, mag ze terecht de vergelijking met de superbedrijven maken. Of niet?

"Het ziekteverzuim in een bedrijf hangt van meer dan één factor af", antwoordt Noël Derdaele, arbeids- en organisatiepsycholoog. "De grootte van het bedrijf speelt zeker een rol. Maar je mag bijvoorbeeld het aantal vrouwen niet vergeten, die vaker dan mannen thuis blijven, of het aantal arbeiders, die meer risico lopen dan bedienden. Het is gemakkelijk om maar één parameter te bekijken wanneer je vergelijkt."

Heidi Verlinden van Securex is het daarmee eens: "Bedrijven met meer dan duizend werknemers waar vooral bedienden werken, zien hun personeel maar 6,15 procent van de werkdagen thuis blijven." Minder ziekteverzuim dan bij de Vlaamse overheid dus. Verlinden vervolgt: "Je kan ook andere cijfers gaan vergelijken. Het aantal keer dat een werknemer in ziekteverlof gaat bijvoorbeeld." Een Vlaamse ambtenaar gaat gemiddeld 2,64 keer per jaar in ziekteverlof, terwijl werknemers uit privébedrijven met minstens duizend medewerkers dat maar 1,46 keer doen. Het lijkt er dus op dat ambtenaren vaker voor korte tijd ziek thuis blijven. "Dat kan wijzen op een gebrekkige motivatie", zegt Verlinden.

Conclusie: Vlaamse ambtenaren zijn vaker ziek dan hun collega's in de privésector.

Leraars zijn veroordeeld tot een burn-out, ze staan jarenlang voor dezelfde klas en de kans op promotie is nul."

Is een loopbaan in het onderwijs saai en demotiverend? Het heeft er veel schijn van.
De klassieke bevorderingen in het onderwijs gaan niet verder dan het rijtje technisch adviseur, adjunct-directeur, directeur. “Die vlakke loopbaan houdt echter niet in dat een onderwijzer zijn hele leven voor eenzelfde klas moet staan”, zegt kabinetswoordvoerder Jeroen Janssens. “Niets weerhoudt een directeur in het basisonderwijs ervan om in een zesde leerjaar twee of drie onderwijzers te plaatsen zodat de leerlingen zich kunnen voorbereiden op de veelheid aan leerkrachten in het secundair onderwijs.”
Die zogenaamde functie-en taakdifferentiatie is de voorbije jaren verder uitgebouwd. Onderwijzers kunnen omschakelen naar de functie van zorgcoördinator of ict-coördinator en ook sommige secundaire scholengroepen bieden hun leerkrachten die mogelijkheid. Leraars kunnen het lesgeven ook combineren met coördinatieopdrachten, het leiding geven aan vakwerkgroepen, mentorschap, leerlingenbegeleiding of stagebegeleiding. Een loopbaan in het onderwijs hoeft dus niet saai te zijn.

En toch blijkt burn-out een vaak voorkomend verschijnsel bij leerkrachten. ISWLimits, een spin-off van de KULeuven gespecialiseerd in stressbegeleiding, voerde in opdracht van het gemeenschapsonderwijs een onderzoek uit naar het ‘psychosociale welbevinden’ van de leerkrachten en daaruit bleek dat 9 procent een verhoogd risico vertoont op een burn-out. “Dat cijfer ligt iets hoger dan het gemiddelde, maar is vergelijkbaar met de
burn-outcijfers in de onderwijssector in andere landen en ook bij andere zogenaamde ‘contactberoepen’”, zegt Yasmin Handaja, die het onderzoek heeft geleid.
Erik Vanherck, CLB-medewerker van de afdeling Antwerpen-Noorderkempen legt uit waarom leraars een kwetsbare groep zijn. “Leerkrachten hebben het gevoel dat ze er alleen voor staan. In theorie kunnen ze terugvallen op collega’s en directie, maar echt teamwerk kun je dat niet noemen. Uiteindelijk komt het meestal op de schouders van de individuele leraar terecht.”
Vanherck wijst naar het uitgebreide takenpakket, dat niet alleen de theoretische en pedagogische kennis omvat en een toegenomen pak administratieve taken, maar ook het dagelijkse werk met een klasgroep. “Leraars zijn emotioneel erg betrokken bij hun job. Op een heel andere manier dan wie in een privébedrijf werkt. Ze volgen de jongeren met wie ze werken elke dag en ze hebben geregeld contact met hun ouders. Soms loopt dat goed, soms levert dat frustratie en zelfs agressie op. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat sommigen zich persoonlijk geraakt voelen.”

Wie het gevoel heeft het even niet meer aan te kunnen, zit met een bijkomend probleem. Op school is er zelden iemand aan wie hij zijn verhaal kwijt kan. “Er rust nog altijd een taboe op burn-out,” zegt Vanherck. “Als je naar buiten komt met het probleem, riskeer je dat mensen denken dat je niet bekwaam bent voor de job. En dat terwijl het vaak de meest geëngageerde leerkrachten zijn die het grootste risico lopen.”
Vanherck, die het fenomeen drie jaar geleden aankaartte via het vakblad Klasse en daarna met een reeks vormingen is gestart, zegt dat vooral beginnende leerkrachten erg kwetsbaar zijn. “Vanwege hun grote motivatie voelen ze zich heel erg betrokken. Ze overschrijden hun grenzen zonder dat ze er erg in hebben. Met als gevolg dat ze het onderwijs verlaten.” Hij noemt het ‘een fuikgevoel’. “Vaak weten leraars niet dat ze tegen hun grens aan zitten. Het is dus belangrijk dat ze weten waar die grenzen liggen. Maar er is ook een gezamenlijke verantwoordelijkheid.  Zowel directie als collega’s moeten durven reageren op signalen van leerkracht die het moeilijk heeft.” Of iemand een aanspreekpunt vindt,  is vandaag nog erg afhankelijk van school tot school. “Sommige directies staan er voor open om oplossingen te zoeken, op andere scholen blijft het een taboe,” zegt Vanherck.
Tekst: Dominique Soenen en Wouter De Broeck

Beste Cursisten
Met dank aan Haike Pontzeele
http://www.klasse.be/archief/lesgeven-is-spannender-dan-airhostess-zijn/
Griet

Beste cursisten
Dit artikel heeft Sven Van Pottelbergh aangereikt:
Dank, Sven.

Leraren: ‘losers’ of ‘winners’?

Veel leraren voelen zich tegenwoordig ‘losers’. Uit interviews met en columns van leraren blijkt dat zij denken dat hun status is afgenomen en heel veel leraren klagen nu dat ze geminacht worden door politiek, ouders, schoolleiding en leerlingen. Met weemoed wordt teruggedacht aan oude tijden…terecht of onterecht?

Veel leraren voelen zich tegenwoordig ‘losers’. Uit interviews met en columns van leraren blijkt dat zij denken dat hun status is afgenomen. Met weemoed wordt teruggedacht aan oude tijden. Vroeger, en dan denken ze meestal aan de 19e eeuw, stond de leraar op één lijn met de arts de notaris én de burgemeester. Heel veel leraren klagen nu dat ze geminacht worden door politiek, ouders, schoolleiding en leerlingen. Terecht of onterecht?
Over en weer maakt men elkaar verwijten. De politiek verwijt leraren dat ze te weinig aandacht hebben voor hun pedagogische taak: het bijbrengen van waarden en normen, orde en discipline. Leraren op hun beurt maken zich zorgen over het zakken van het onderwijsniveau door verlaging van de onderwijsuitgaven. Schoolleiders verwachten meer flexibiliteit bij de inzet van leraren, waarvoor leraren compensatie verwachten bij de CAO-onderhandelingen. Van ouders krijgen leraren de schuld van gedragsproblemen en crimineel gedrag van kinderen, terwijl ze zich weinig ondersteund voelen door ouders en schoolleiding bij het handhaven van hun autoriteit.

Bevindt de status van een leraar zich werkelijk in een crisis of berust dit idee op minderwaardigheidsgevoelens van leraren? Rond het beroep leraar hebben zich allerlei mythes geweven waarvoor maar weinig bewijs te vinden is in de wetenschap Deze mythes worden door overheid, ouders, onderwijsmanagers en leraren zelf in stand gehouden om hun claims in de discussie over de toekomst van het leraarschap kracht bij te zetten. Wij signaleren de volgende mythes:

“Vroeger hadden leraren veel meer status.”

Uit een vergelijking van de beroepsprestigeladders uit 1953 en 1990 blijkt dat er nauwelijks sprake is van statusverlies. Zowel de leraren in het basisonderwijs en de leraren in het voortgezet onderwijs nemen in 1990 ongeveer dezelfde positie in als in 1953. Ook uit de meest recente peilingen van de Onderwijsmeter blijkt dat maar liefst 85 procent van de Nederlanders tamelijk veel waardering heeft voor leraren. Met deze Onderwijsmeter wordt periodiek de waardering van de Nederlandse bevolking en van de ouders met kinderen in het basisonderwijs en voortgezet onderwijs voor de leraar gemeten.
Dat de leraren in de 19e eeuw op één lijn stonden met traditionele beroepen als arts en notaris is een hardnekkige mythe. Deze mythe is ontstaan doordat leraren in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw streefden naar professionalisering en autonomie. Het kwam hen daarbij goed uit om te kunnen verwijzen naar het glorieuze verleden.

“Vroeger werden leraren veel beter betaald”

Het salaris van leraren is in vergelijking tot de grootverdieners in het bedrijfsleven weliswaar niet zo hoog, maar in vergelijking tot veel andere beroepen op hoger beroepsniveau wel. Veel ICT-medewerkers zitten in een schamele schaal 6 functie, terwijl leraren in het voortgezet onderwijs al minimaal een schaal 10 functie hebben en kunnen uitgroeien naar schaal 12. Daarvoor moet in het bedrijfsleven heel wat gepresteerd worden en kan men niet om half vier naar huis. Bovendien loopt men in het bedrijfsleven aanzienlijk meer risico’s als de targets niet worden behaald.
Dat de leraren in het verleden meer betaald kregen is een regelrechte fabel. In de negentiende eeuw moesten de meeste leraren er zelfs nog een bijbaantje als koster of koordirigent nemen om het gezin te onderhouden.

“Vroeger was het beroep ook interessant voor mannen”

Door de vrouwenemancipatie is het percentage vrouwen in het onderwijs steeds toegenomen. Het verminderde percentage mannen wordt nu aangegrepen om te zeggen dat het beroep niet meer interessant zou zijn voor mannen. Getrouwde vrouwen mochten vroeger niet werken. Nog in de jaren zestig van de vorige eeuw werden vrouwen, als ze gingen trouwen, ontslagen. De toename van het percentage vrouwen in het onderwijs is vooral een autonome ontwikkeling door de meer gelijke positie van man en vrouw op de arbeidsmarkt. Voor mannen is de arbeidsmarkt wel een belangrijke factor. Maar dat is altijd zo geweest. Als de arbeidsmarkt aantrekkelijk is, dan is het beroep voor mannen even interessant als voorheen. De grote werkloosheid onder leraren in de jaren tachtig en negentig was voor mannen meer dan voor vrouwen reden het leraarschap te mijden. De arbeidsmarkt, niet het beroep was de oorzaak. Het beroep is voor mannen even interessant gebleven.

“Vroeger hadden leraren autoriteit”

De autoriteit van traditionele beroepen als de huisarts, de notaris en de burgemeester zijn door democratisering van de samenleving en mondigheid van de burger afgenomen. Ook de leraar heeft hiermee te maken. Maar die afname van autoriteit geldt voor een groot aantal beroepen, niet alleen voor de leraar.

“Vroeger konden leraren hun vakkennis nog kwijt”

De rol van de vakkennis is inderdaad veranderd. Vroeger hadden leraren veelal het monopolie op kennis. Tegenwoordig halen veel leerlingen hun kennis ook via de televisie en via het internet. Ook de rol van kennis in het onderwijs is veranderd omdat er op de arbeidsmarkt meer gevraagd wordt om praktische toepassing van kennis. Het vergt nu meer pedagogische vaardigheid van de leraar om het onderwijs boeiend te houden voor kinderen van 14 tot 18 jaar. Tot in de jaren vijftig ging al een kwart van de leerlingen op 14-jarige leeftijd werken. Met de toegenomen leerplicht blijven leerlingen een stuk langer op school. Dit vereist meer pedagogisch-didactische vaardigheid van leraren. Het beroep wordt er dus moeilijker op.

“Vroeger waren leraren koningen in eigen koninkrijk”

Eén van de mythes die door de politiek in de lucht worden gehouden is dat leraren zich gedragen als een koning in eigen koninkrijk. Hij laat zich weinig zeggen door de directeur en houdt nauwelijks rekening met collega’s. Ook dit is een mythe. De zeggenschap van de leraar is altijd gering geweest. Hij is gebonden aan het curriculum (lesstof en examens) en aan de mogelijkheden van leerlingen. De ruimte die de school leraren biedt om met collega’s samen te werken is gering. Daardoor zijn leraren vaak geïsoleerde, individueel opererende personen, met als enig verweer het klagen en het afschermen van het eigen klaslokaal. Door de politiek wordt dit vaak versleten als arrogante autonomie en ‘koninkjes eigen koninkrijk’, maar het is feitelijk het onvermogen tot gemeenschappelijke beroepsvorming.

Trots

Hoe komt het dat leraren zich zo vaak ‘losers’ voelen, terwijl ze juist trots zouden kunnen zijn op hun werk? Sociale wetenschappers zoeken de verklaringen vooral in het geïsoleerde karakter van hun werk (ieder apart voor de klas), het werken met jongeren waardoor ze weinig contacten hebben met volwassenen en de gebrekkige organisatie als beroepsgroep.
Gerrit Vrieze en Hans van Gennip zijn als onderzoekers verbonden aan het Instituut voor Toegepaste Sociale Wetenschappen (ITS) in Nijmegen.
Literatuur:
Bakker, B.F.M. en A. Blees-Booij (1995). Verklaren twee meer dan een? In: J. Dronkers en W.C. Ultee (red.), Verschuivende ongelijkheid in Nederland. Sociale gelaagdheid en mobiliteit. Assen: Van Gorcum, pp. 247-65.
Kleijer, Henk en Gerrit Vrieze (2000). Onderwijzen als roeping, het beroep van leraar ter discussie. Apeldoorn: Garant.

Zie ook:

• Nederlandse Onderzoek Databank: Hans van Gennip
• Nederlandse Onderzoek Databank: Gerrit Vrieze

Beste lezers cursisten

Ik lees in jullie blogposten dat meer loont niet motiveert.

Wel klopt dit nu?

Hoger loon motiveert niet

Vraag  je aan honderd mensen wat ze echt belangrijk vinden aan een job,dan  zullen er 99 al snel toegeven dat een goed loon belangrijk voor hen is. En daar is ook niets mis mee. Maar áls ze eenmaal aan het werk zijn, zorgt meer geld niet voor extra motivatie, raar maar waar.

-

Mensen zijn rare beestjes, zo blijkt nog maar eens uit wetenschappelijk onderzoek van vooraanstaande universiteiten zoals het Massachusetts Institute of Technology (MIT) . De meest gebruikte manier om werknemers aan te zetten tot betere prestaties – bonussen en loonsverhogingen – hebben weinig of geen blijvend effect.
Die basisregel blijkt alléén op te gaan voor jobs waarbij je niet hoeft na te denken. Zodra er een minimum aan denkwerk bij komt kijken, gaan mensen vreemd genoeg minder goed presteren naarmate de wortel voor hun neus groter is.

Waarmee kan je werknemers wél motiveren?

Maar hoe kan je mensen dan wel motiveren? Dat kan je samenvatten in drie doodsimpele basisregels:
1. Geef werknemers meer autonomie. Als je mensen meer vrijheid geeft om te bepalen wat ze doen en hoe ze het doen, pluk je daar als bedrijf of organisatie heel snel de vruchten van. De productiviteit stijgt, het werkverzuim daalt en werknemers tonen zich creatiever dan ooit.
2. Laat ze groeien! Mensen zijn niet gemaakt om dag in dag uit hetzelfde werk te doen. Geef hen de kans om nieuwe dingen te leren en uit te blinken in zaken die hen echt interesseren. Zo vind je gemotiveerde krachten in een schrale arbeidsmarkt.
3. Zorg voor zinvol werk. Samen aan een project werken waar je echt in gelooft is zoveel leuker dan je broek verslijten omdat je nu eenmaal een inkomen nodig hebt. Eén keer per jaar een survivalweekend organiseren is leuk, maar het effect van dat soort ingrepen is zeer tijdelijk. Natuurlijk leent niet elk job zich even goed tot een inspirerend verhaal, maar veel bedrijven beseffen stilaan dat het loont om maatschappelijke verantwoordelijkheid op te nemen.         
Manu Sinjan

http://www.streekpersoneel.be/regio/jobs/carriere/loon/hoger-loon-motiveert-niet/article-4000040565139.htm

 vaste benoeming - quota in volwassenenonderwijs?

Geen taboes hebben, zet de poort natuurlijk niet open om met zomaar alles akkoord te gaan. Moeten wij vrezen dat ook de vaste benoeming onder vuur zal komen te liggen?
Vanaf het begin van het overleg met de sociale partners heb ik uitdrukkelijk gesteld dat ik de vaste benoeming als principe niet in vraag zou stellen! We moeten wel kunnen spreken over de modaliteiten van de vaste benoeming, ook in het kader van een flexibelere inzetbaarheid in de scholengemeenschap bvb. Misschien moeten we in sommige sectoren ook een maximum benoemingspercentage invoeren. Ik denk dan aan het volwassenenonderwijs, waar de nood aan het snel inspelen op leerbehoeften van de cursisten die snel veranderen, zeer groot is. Een andere mogelijkheid is in die gevallen verplichte herscholing te voorzien. We moeten ons bvb. ook durven afvragen of vastbenoemde personeelsleden die een verlofstelsel nemen, onbeperkt in tijd hun “stoel” kunnen behouden. Enfin, dit zijn maar enkele voorbeelden van wat ik bedoel met “modaliteiten”, maar nogmaals de vaste benoeming als dusdanig wil ik niet afschaffen, hoewel sommige parlementairen dat graag anders zouden zien. (interview minister smet)

Beste lezers -cursisten

Chocolade volstaat niet als zelfzorg.

Zelfzorg: meer dan een reep chocolade

Je mag als leraar niet zeggen dat je het moeilijk hebt. Taboe. Veertig procent van alle ziektedagen heeft nochtans een psychosociale oorzaak. We zorgen goed voor onze leerlingen, maar dragen we even goed zorg voor onszelf? “Aardige en betrokken mensen met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel zijn het meest kwetsbaar voor stress en burn-out”, zeggen specialisten Bieke Vandeweyer en Erik Vanherck. Ze torpederen vier misvattingen over zelfzorg.

1. Zelfzorg? “Ik heb dat niet nodig”

Erik Vanherck: “Als een ‘stielman’ zijn gereedschap niet onderhoudt, levert hij na verloop van tijd niet het precieze werk dat je van hem verwacht. Hetzelfde geldt voor leraren, directeurs en clb-medewerkers. Hun instrumenten: betrokken zijn, nauwgezet werken, zorg en idealisme.
Het persoonlijkheidsprofiel van mensen die kiezen voor het onderwijs is heel anders dan dat van mensen die kiezen voor de commerciële sector. Vaak cijferen ze zichzelf weg. Ze willen er zijn voor anderen, zijn perfectionistisch, gevoelig, heel emotioneel betrokken bij hun werk, nauwgezet. Door deze sterke punten maken ze als leraar het verschil. Maar tegelijkertijd zijn het valkuilen. Als je ermee overdrijft, raak je uit balans en word je een probleem voor jezelf, je collega’s en leerlingen. Onderwijsmensen vormen dus een erg kwetsbare beroepsgroep. Vanuit een sterk idealisme denken ze dat grenzen niet kunnen en mogen, dat ze zichzelf niet moeten beschermen, dat ze er eindeloos moeten zijn voor de anderen.
Bovendien heerst er in het onderwijs nog een taboe over zelfzorg. Je mag blijkbaar niet zeggen dat je het moeilijk hebt. Dat is niet ‘professioneel’. Maar dat klopt niet: als je het gevoel hebt dat je uit balans geraakt, zegt dat niets over je professionele kwaliteiten.”

“Perfectionisme is een valkuil”

2. Zelfzorg? “Ik heb daar geen tijd voor”

Bieke Vandeweyer: “Zelfzorg is leren genieten van je job binnen duidelijke grenzen. Het is beseffen wat je kwaliteiten zijn en tegelijk op zoek gaan naar je persoonlijke grenzen. Het is nadenken over wat je in je job naar beneden haalt (papierberg, de energie die het werk vergt) en dan zoeken naar activiteiten die nieuwe energie geven: shoppen, naar het voetbal, fietsen, koken, poetsen, een boek lezen, biljarten. Zelfzorg betekent dus niet dat je ‘foert’ zegt en alles in de hoek keilt. Maar je zegt wel ‘nee’ in bepaalde situaties, en dat is iets anders.
Meestal weten we wel wat anderen van ons verwachten. Maar weten we ook wat we zelf nodig hebben? Vaak staan we pas stil als we echt ernstige gezondheidsproblemen hebben, als onze relatie misloopt, er ruzies, problemen en verwijten komen.”

“Zeg niet foert maar nee”

3. Zelfzorg? “Daar moet je op onze school niet mee afkomen”

Erik Vanherck: “Directeurs zijn sleutelfiguren als het over zelfzorg gaat. Zij moeten overtuigd geraken van het voordeel voor hun organisatie. Sommige directeurs vrezen voor een collectief ‘klaag- en zaagmoment’. Dat is niet terecht. Je gaat ook op zoek naar wat goed loopt, wat de straffe kanten zijn van de school en hoe je die fundamenten kunt beschermen en verhogen.
Misschien werkt de directeur zelf 200 procent voor de school en denken leraren dat het geen goed idee is om zichzelf te beschermen. Of misschien is er niet genoeg ‘veiligheid’ tussen de collega’s om over zichzelf te praten, is er geen sfeer die een open dialoog toelaat (‘Daar heb je die zaag weer’). Of is het taboe nog te groot (‘Ik zal maar zwijgen, anders denken ze nog dat ik mijn job niet aankan’).
Uiteindelijk zou je zover moeten komen dat collega’s elkaar helpen met zelfzorg: ze stellen geïnteresseerde vragen, helpen patronen ontdekken, waarderen de andere, geven elkaar complimenten of eerlijke kritiek. Directeurs vragen in een functionerings- of evaluatiegesprek hoe hun personeelsleden aan zelfzorg doen. De school denkt na over andere afspraken met de ouders, over werkherverdeling (krijgen de nieuwkomers altijd de moeilijkste klassen?), over een andere manier van problemen aanpakken.
Elke vrijdag een happy hour organiseren, is onvoldoende. Dat kan wel als het een uitloper is van een proces waarbij je nadenkt over waar je als school naartoe wilt. Maar als dat niet zo is, wordt het geforceerd.”

“Een happy hour volstaat niet”

4. Zelfzorg? “Ik kan dat niet”

Bieke Vandeweyer: “Zelfzorg heeft in de eerste plaats met ‘durven’ te maken, niet met ‘kunnen’. Sommige mensen staan moeilijker stil bij zichzelf uit angst voor wat ze zullen tegenkomen. Ook leidinggevenden zijn bang dat zelfzorg de doos van Pandora opent in hun organisatie. Wij merken dat het vaak niet om wereldschokkende gebeurtenissen en vaststellingen gaat. Grijp niet naar een reep chocolade of een whisky als je je slecht voelt. Dat is louter compenseren. Je zoekt verdoving. Zelfzorg is een actief en selectief keuzeproces waarbij we doen wat wezenlijk goed is voor ons.
Onlangs vroeg iemand ons: ‘Ah, jullie hebben dus geen stress meer?’ Dat klopt natuurlijk niet. Zelfzorg betekent dat je precies weet wat die stress veroorzaakt, dat je ernaar handelt en anticipeert. Of we dat kunnen leren? In de opleidingen die jonge mensen voorbereiden op een hulpverlenersrol (sociaal werkers, psychologen) is er intussen aandacht voor zelfzorg. In de lerarenopleiding begint ook wel wat te bewegen. Mindfulness, yoga, massage… Voor jezelf zorgen boomt duidelijk in onze maatschappij. Het is een signaal dat deze maatschappij dat echt wel nodig heeft.”

“Je moet vooral durven”

Clb-medewerkers Bieke Vandeweyer en Erik Vanherck geven vorming over zelfzorg.

Heb jij zelfzorg nodig? Welk gedrag herken je? Vink aan.

• Ik denk vaak dat ik niet genoeg doe.
• Ik voel me heel vaak moe.
• Ik heb vaak het gevoel dat anderen me bekijken.
• Ik beloon mezelf wel eens met repen chocolade en snoeppartijen.
• Ik hol voortdurend van hier naar ginder.
• Ik denk dat ik mezelf voortdurend moet bewijzen.
• Ik merk dat anderen mijn agenda bepalen, niet ikzelf.
• Ik vind dat ik geen fouten mag maken.

Minstens drie vakjes aangevinkt? Tijd voor zelfzorg.
Ben jij een zelfzorger? Doe de test op www.klasse.be/leraren

De meest hardnekkige perceptie over onderwijs:

Leraars weten niet wat hard werken is. Een voltijdse betrekking bestaat uit amper 20 uur les geven."

Ruth Deloof, leerkracht Engels: "Tja, dat is nog zo'n vooroordeel. Een écht vooroordeel. Want voor elk uur dat je les geeft, ben je ook vooraf bezig. De werkdruk is de jongste jaren administratief ook enorm toegenomen. Alles is meer op maat van de leerling. Ik ben daar 100 procent voorstander van, maar het betekent dat leerlingen extra opdrachten verwachten, veel meer remediëring krijgen, je moet een digitaal scoreboek bijhouden, je krijgt mails van leerlingen en ouders die je moet beantwoorden, ... . Je moet ook blijven veranderen, meegaan met de nieuwe technologieën. En nadenken over hoe je leerstof aanbrengt. Daar ben je voortdurend mee bezig. En als het onderwijs gelijk is aan veel vakantie en weinig of geen hard werk: waarom stappen zoveel jonge mensen dan na twee à drie jaar uit het onderwijs? Omdat ze de werkdruk totaal verkeerd inschatten.
Het allereerste jaar dat ik les gaf, was ik zeven dagen op zeven bezig. Ik zie dat ook bij de nieuwe leerkrachten die er bij komen: die zijn makkelijk tot middernacht bezig om alles rond te krijgen. Het voordeel is wel dat je de uren dat je geen les geeft, zelf kan kiezen."

Eyal Benisty, business consultant: "Dit herken ik. Ik herinner me dat ik in het middelbaar effectief leerkrachten om 15 uur of zelfs nog vroeger zag naar huis vertrekken. Ze geven niet alleen les natuurlijk, dat is waar, maar toch. Ik geef ook opleidingen aan klanten en als ik thuis kom, maak ik ook nog voorbereidingen. Precies hetzelfde als bij een leerkracht, dus. Het verschil is dat ik dan al een volledige dag gewerkt heb en dat leerkrachten veel vroeger thuis zijn én ook minder uren aan de slag geweest zijn. Aan de andere kant hebben ze ook variabele uurroosters, wat het niet altijd makkelijk maakt. Ze zitten soms vastgekluisterd aan een vervelend uurrooster: dat is een praktisch ongemak. Of ze wel weten wat hard werken is? Ik denk het wel, al valt het nog altijd goed mee in vergelijking met heel veel jobs in de privésector. Als je louter kijkt naar het aantal uren dat mijn collega's en ik werken, dan zit dat toch een stuk boven hetgeen mensen in het onderwijs presteren."

Beste cursisten
We hebben al heel wat gereflecteerd over loon naar werk:
Maar hoe zit het nu in China?

Bonus voor leraars
In het auditorium maken zes leraren gebruik van de beamer om hun nascholingsprogramma te bespreken. Startende leraren moeten tijdens hun eerste vijf jaren telkens minstens één maand training volgen, een dag per week. Nadien wordt het wat minder maar elke leraar moet wel minstens 35 nascholingspunten per jaar verzamelen. Sommige vormingspakketten leveren een half punt op, andere twee punten. De punten tellen mee voor je bonus op het salaris en voor promotiekansen. Die bonus kan zo’n 200 euro bedragen, bijna een maandloon. Ook het oordeel van de ouders speelt een rol. Het oudercomité geeft elk jaar advies over de prestaties en de inzet van de leerkrachten.

Beste lezers - cursisten

Burn-out bestaat echt

 

Te veel belasting op je werk kan voor een burn-out zorgen. Nederlandse wetenschappers zijn er in geslaagd burn-out aan te tonen in de hersenen. Maar te weinig om handen hebben, kan leiden tot een bore-out, volgens een Duitse psychotherapeut.

Burn-out
Wetenschappers van het Donders Instituut van de Radboud Universiteit Nijmegen registreerden met behulp van EEG de hersenactiviteit van dertien burn-outpatiënten. Zij vergeleken die met gegevens van even veel gezonde vrijwilligers. Het gaat dus om een kleine groep, maar volgens de onderzoekers voldoende betrouwbaar voor een eerste studie.
Tot nog toe was een burn-out niet vast te stellen aan de hand van objectieve gegevens. De Nijmeegse onderzoekers vonden een combinatie van EEG-veranderingen die uniek zijn voor burn-out. Daarmee hebben ze een objectieve maatstaf gevonden voor de diagnose burn-out.
Burn-out wordt niet in alle landen erkend. Diagnose is moeilijk, onder andere omdat sommige kenmerken lijken op die van depressie en chronische vermoeidheid (CVS).
De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in de Journal of Neuropsychiatry and Clinical Neurosciences, het wetenschappelijke tijdschrift van de American Neuropsychiatric Association.
Bore-out
Te veel belasting op je werk kan voor een burn-out zorgen. Maar te weinig, kan leiden tot een bore-out. De term is afgeleid van het begirp boredom of verveling. Volgens de Duitse psychotherapeut Wolfgang Merkle komt bore-out veel voor, maar wordt het niet herkend.
Merkle leidt de psychosomatische kliniek van het Hospital zum heiligen Geist in Frankfurt. Zo’n 10% van de daar opgenomen patiënten is volgens hem het slachtoffer van bore-out.
In een gesprek met het persagentschap DPA zegt hij dat goed geschoolde, bekwame werknemers alsmaar meer taken in bedrijven krijgen. Maar onder aan de ladder staan medewerkers die minder of niks meer relevants om handen hebben. Bijvoorbeeld door verregaande digitalisering of automatisering. En dan slaat de bore-out toe. Dit syndroom kan stress, maar ook psychische en fysieke klachten veroorzaken. Die klachten worden nog eens versterkt wanneer de betrokken medewerkers er zich van bewust zijn dat hun job vroeg of laat aan een zijden draadje zal hangen. Merkle meent dat er therapeutische oplossingen voor bore-out bestaan. Maar hij geeft de voorkeur aan een zinvolle invulling van taken en aan opleidingen op de werkvloer.
Bron: gezondheidsnet.rnews.be

Jonge lesgevers zijn meer ziek: 1 dag

Momenteel bekijken jullie het de regeling tijdelijke werkonderbreking.
Alvast nog even dit artikeltje Klasse weliswaar van 2009 - maar zich toespitst op ziekte bij startende leraren. Dit artikel is bedoeld als een hart onder de riem
http://www.klasse.be/leraren/21961/waarom-ben-ik-zo-vaak-ziek/

Beste lezers-cursisten

Jullie hebben een blogpost geschreven over ziekteverzuim in onderwijs (zie agodi-rapport).
Maar  hoe staat het in de privésector met ziekteverzuim?
Wel we zien dezelfde tendensen: ziekteverzuim stijgt bij ouder worden.
Maar ziekteverzuim in onderwijs ligt hoger.
http://www.sdworxblog.be/hr-issues/loopbaan-hr-issues/bijzonder-sterke-stijging-langdurend-ziekteverzuim-47-sinds-2008/

Zo ziet Nederland werken aan kwaliteit van leraren.
Heel interessant.
Als het waait in Nederland, is er een briesje in Vlaanderen?
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/werken-in-het-onderwijs/kwaliteit-leraren

Beste lezers de verkiezingen staan voor de deur - dus nog even dit stemadvies

Politieke propaganda op school

© beeld: Thinkstock

Leraren en directeurs die kandidaat zijn bij de komende verkiezingen mogen geen propaganda voeren op school. Dat lijkt evident. Maar soms is de grens erg dun. In Geel gebruikte een directeur van een lagere school zijn eigen campagnefilmpje in een les over verkiezingen.
De directeur benadrukt dat hij het filmpje liet zien in een les over verkiezingen waarin ook standpunten van andere partijen aan bod kwamen. Het filmpje is ondertussen verwijderd van YouTube. Bekijk de reportage uit ‘Het journaal’ over het incident hier.
Politieke propaganda en activiteiten op school tijdens de schooluren zijn sowieso verboden. Het onderwijs moet neutraal zijn. De directie mag leerlingen, ouders en personeel dus niet via de school benaderen met informatie of gadgets die je als propaganda voor of tegen een politieke partij kan beschouwen.
Je kan als leraar in het kader van de vakoverschrijdende eindtermen uiteraard wel een politiek debat voor leerlingen organiseren als alle politieke strekkingen en partijen aan bod komen. Sinds 1 september 2011 mogen politieke activiteiten in de school door politieke partijen of politieke mandatarissen van politieke partijen wel buiten de periodes waarin er schoolactiviteiten zijn en buiten de periode van 90 dagen voor een verkiezing.

Geen stemadvies

Denk ook goed na wat je antwoordt als je leerlingen vragen voor wie je stemt. “Als je vooral de rol van moderator opneemt, kan je antwoorden dat je niet wil vertellen voor wie jij stemt”, zegt Kris Van den Brempt van ‘De Kracht van je Stem’. “Vertel je leerlingen dat je hen niet wil beïnvloeden en ze best op basis van de partijprogramma’s een eigen mening kunnen vormen.”
“Maar je kan ook beslissen om je stemintenties wel mee te delen. Leg dan uit dat jouw mening er slechts één is naast andere en dat democratie precies betekent dat mensen met verschillende meningen respectvol in discussie gaan. Zorg er in elk geval voor dat je antwoord niet begrepen kan worden als propaganda of stemadvies, want dat kan echt niet.

Beste lezers

Ik merk dat heel wat cursisten vragen hebben bij "persoonlijk leernetwerk" - hier alvast wat uitleg.
Hopelijk kan dit jullie overtuigen:

'n Webbased Persoonlijk Leernetwerk

Beste lezers
http://www.guardian.co.uk/teacher-network

Vandaag is het de dag van de leraar.

Ook guardian teacher besteedt hier aandacht aan?

Lesgevers beantwoorden de vraag wat zo leuk is aan leraar

Ga alvast een kijkje nemen

Beste lezers
Momenteel volg ik een opleiding over gebruik social media en burgerschap in Straatsburg georganiseerd door de raad van Europa. In de marge van de opleiding discussiëren we over het statuut van lesgever.
In Vlaanderen doorloopt elke lesgever een proces van 3 stadia: tijdelijk, TADD en vastbenoemd.
Een Italiaanse deelneemster vertelde me dat de toestand in Italië verschrikkelijk is. Heel wat lesgevers hebben geen vaste benoeming en tot het einde van hun carriëre veranderen ze elk jaar van school. Als een lesgever  in Italië niet vast benoemd is, komt hij op een lijst. Elk jaar beslist de overheid waar hij zal geplaatst worden. Dit is niet alleen vervelend voor de lesgevers, maar ook voor de leerlingen en de werking van de school
Een Griekse deelnemer deelde mee dat ze een deel van haar loon had moeten inleveren wegens de financiële crisis ....
tot dusver het Europees verhaal van statuut lesgever

nog wat vacature-nieuws: gezocht leraren informatica
http://www.klasse.be/leraren/20080/gezocht-leraren-informatica/

Maar er zijn nog knelpuntberoepen:

• leraar Frans
• leraar Wiskunde
• leraar praktijkvakken

Hallo
Ik ben in Straatsburg om een opleiding social media en burgerschap te volgen
Deze week ben ik moeilijk bereikbaaar.
griet

woensdag gaat deel 2 en 3 Lev van start. daarin blijf ik stilstaan bij de aansprakelijkheid van de leraar. Maar wat als er iets gebeurt op school? Hoe betrouwbaar zijn getuigen? belangrijk is geen suggestieve vragen te stellen http://www.kennislink.nl/publicaties/zekere-getuige-is-niet-altijd-betrouwbaar

De overdracht van anciënniteit zal ruimer moeten bekeken worden indien men zij-instromers in het onderwijs wil aantrekken. De reactie van Sally is een veel gehoorde klacht bij zij-instromers die SLO volgen

Opnieuw van nul moeten beginnen is hard, getuigt Sally Van Dijck (40) uit Kalmthout, een kersverse zij-instromer. ‘Na 14 jaar werken in de social profit, ga ik naar het onderwijs. Ik heb twee diploma's (graduaat orthopedagogie en bachelor lager onderwijs) en een pak werkervaring. Maandag start ik als in een school voor buitengewoon secundair onderwijs. Jammer genoeg zal ik starten met anciënniteit 0. ' ‘De minister stelt voor om de anciënniteit voor kleuterleid(st)ers over te dragen. Vreemd dat hij dit niet voor alle beginnende leerkrachten met ervaring uit een andere sector voorstelt. Ik vind dat ik heel wat relevante ervaring heb opgedaan. Ik heb vijf jaar gewerkt met kinderen en jongeren met gedragsstoornissen, een jaar met kinderen met autisme en acht jaar als leidinggevende in de kinderopvang. Deze jaren niet kunnen overdragen is zeer demotiverend. Ik begin schoorvoetend aan mijn eerste schooljaar. Eind juni 2013 maak ik de balans op. Ik hoop dat er voor alle zij-instromers maatregelen komen om een loopbaan in het onderwijs aantrekkelijk te maken.' Standaard online

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120608_00178008&word=Lager+onderwijs Lerarentekort in 2020 zal niet worden gegewert met zijinstromers boven de 30? Er is hiervoor een eenvoudige verklaring. De overname van anciënniteit.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120702_126&word=Onderwijs Het pedagogische project van de school, moet door een lesgevers gerespecteerd worden dus lesgever bezin eer je in een school begint

Wat het niet toedienen van eerste hulp aan een leerling toe kan leiden. ontslag om dringende redenen (zie decreet rechtspositie = belang van leerlingen behartigen) http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120608_00178178

ambtsgeheim - beroepsgeheim actualiteit klasse

Het aantal ziektedagen zou in de toekomst beperkt worden tot 180 dagen - indien het van de minister afhangt. Een goed initiatief. Het huidige systeem staat onder grote druk wegens de kostprijs voor de maatschappij. Een afslanking is een goede manier om een ziektebescherming naar de toekomst toe te garanderen. Lees meer

In onderwijs is een goed uitgebouwd systeem van ziektebescherming. Naar aanleiding van de wijziging van pensioengerechtigde leeftijd, ...is er sprake van mogelijks opnieuw misbruik van gebruik van ziektedagen. Mijn visie is duidelijk: ziektedagen dienen uitsluitend voor ziekte en niet om vervroegd op pensioen te gaan met behoud van de volledige wedde. Maar België is een vreemd land: voor de politie is de recup van niet gebruikte zietedagen vooraf aan het pensioen ingeschreven in het statuut. lees meer: